Aga i Maciek. Nasze zdjęcia. - Szpiglasowa Przełęcz 03.05.2007

Aga i Maciek. Nasze zdjęcia.

Strona główna

Zaloguj się
Komentarze

Popularne

Najlepiej oceniane

Szukaj

Strona główna > Tatry i nie tylko - Majówka 2007 > Szpiglasowa Przełęcz 03.05.2007

Szpiglasowa Przełęcz 03.05.2007

Jeszcze tylko szybka, paskudna ale stawiająca na nogi kawa w McDonald's i o 8 rano jedziemy już przez Cyrhle. Szybko wychodzimy na Rusinową Polanę, tam śniadanie, panorama - tym razem widać cokolwiek poza mgłą; ba, pogoda i widoki na medal - i spieszymy w kierunku Wodogrzmotów Mickiewicza. Nie ma jeszcze dziesiątej a tu już tłumy, bryczka a raczej furmanka za furmanką, i "dreptaków" też pełno; na szczęście nie będziemy im towarzyszyć w tej asfaltowej wędrówce, przy Wodogrzmotach odbijamy w prawo i pniemy się w górę do Pięciu Stawów, najpierw zielonym ,a potem czarnym szlakiem - zielony o tej porze roku jest mocno oblodzony na ostatnim odcinku. Czarny prowadzi stromo w górę, w głębokim, mokrym śniegu. W rakach i z czekanem dajemy radę, wymijając po drodze dzikie tłumy ubranych letnio turystów - fakt, słońce mocno przypieka, ale przecież tam u góry wieje chłodem, zresztą po południu temperatura też spadnie; ale oni chyba nawet nie myślą jak wrócą. Zresztą ci schodzący "jakoś sobie radzą" zjeżdżając gdzie popadnie na pupie. Na nas patrzą trochę jak na kosmitów, po parunastu metrach to spojrzenie mówi raczej "ale wam fajnie". Docieramy do niebieskiego szlaku - uff, te ostatnie kilka metrów było naprawdę męczące, prawie pionowa ściana, do tego ten ciężar na plecach. Niebieskim szlakiem, zamkniętym teoretycznie do końca maja tłumy turystów zmierzają z Morskiego Oka przez Świstówkę Roztocką do Pięciu Stawów - nie wiedzą, że choć o lawinę śnieżną teraz już się trzeba naprawdę postarać, to w o tej porze roku latają tam lawiny kamienne? Jeszcze tylko trawersik wytupany równo przez tysiące stóp i jesteśmy przy schronisku. Tłok. Nie wiem czy jest choć jedno miejsce w Tatrach gdzie w długi weekend nie było tłumów. Kupujemy litrowy sok i łapczywie wypijamy odpoczywając nad Przednim Stawem. Po chwili zbieramy się, chcę podejść kawałek pod Pustą Dolinkę, rzucić okiem na Zamarłą Turnię, nie widziałam jej nigdy zimą. Decydujemy się jednak przejść zimowym szlakiem w stronę Szpiglasowej, szkoda czasu na obchodzenie stawów naokoło, a warunki sprzyjają takiej decyzji. Nie wiemy jeszcze czy tylko obejdziemy stawy, czy przejdziemy Szpiglasową, czy trzeba będzie wracać tą samą drogą. A więc znowu trawers, aż pod samą przełęcz. Bezchmurne niebo, słońce mocno przypieka, otacza nas oślepiająca biel śniegu. A z góry znowu tłumy, zjeżdżają raczej niż schodzą - ale tu i tak nic im właściwie nie grozi, nawet jakby zjechali na sam dół, to zatrzymaliby się w niecce jaką utworzył śnieg, poza tym skalny odcinek już za nimi. To "najgorsze" jest za to przed nami. Podchodzimy ile się da pod skały, wiążemy się, Maciek idzie przodem i zakłada stanowisko, potem podchodzę ja. Nie dało się założyć przelotki i zamiast wzdłuż skał, lina leci prosto przez śnieżną pionową ściankę, no nic, "jestem na linie nic mi nie będzie, jestem na linie nic mi nie będzie..."; serce wali jak oszalałe, oj, ślizgam się aaa, chwilowa panika - tylko spokojnie, spokojnie - bo zaczynają drżeć kolana. Opanować się. I do góry. Uff, pierwszy ale i najgorszy odcinek za nami. Teraz już bułka z masłem. Lina się blokuje między skałami, ale tu już jest się czego złapać, idę po skałach, odplątuję linę i jesteśmy oboje na szczycie. Maćkowi oczywiście nie sprawiła ta cała przeprawa najmniejszych trudności, on tu jest w swoim żywiole. Mnie trzęsą się kolana i drgają ręce, na moment się rozklejam trochę niedowierzając że w ogóle tu wylazłam. Szybka herbata, kilka zdjęć i trzeba się zwijać. Niebo zaciągnęło się ciemnymi chmurami i słońce już dość nisko, a my przecież musimy jeszcze z tej Szpiglasowej zejść. Teoretycznie powinno być już łatwiej, ale całodniowa wędrówka a raczej darcie pod górę w śniegu dają o sobie znać, wychodzi też przeżyty dopiero co stres, schodzimy więc dość wolno, na linie, byle do zachodu znaleźć się przy schronisku w Morskim Oku. Po drodze jeszcze kilka żlebów lawinowych, z jednego tuż za nami lecą kamienie, ale jesteśmy już bezpieczni - oto tafla jeziora i budynek schroniska. Sok, kanapka, zmieniamy skarpetki i pędem na dół - na transport o tej porze nie ma co liczyć, byle tylko zdążyć na ostatniego busa z Palenicy Białczańskiej. Schodzimy a raczej zbiegamy w rekordowym tempie - 1h 15 min. Jest i bus, ostatni! 13 godzin od wyjścia siedzimy w aucie w drodze powrotnej na "naszą" Harendę.